يكي از اين روزها هيچ‌يك از اين روزها نيست، امروز روزي است كه بايد كاري ‌بزرگ را آغاز كنيم. چشم‌ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد."‌مديريت يعني تحقق اهداف با ديگران و از طريق ديگران. مديريت بر اساس دستورالعمل‌ها و ‌بايد و نبايدها كه عشق را در درون كارگرها مي‌كشد درست نيست. ما بايد كاري كنيم كه افراد، خودشان كار انجام ‌دهند اما كاري كه براساس خواسته‌هاي ما باشد.

سقف‌هاي موجود وضعيت كنوني خود را بشكنيد‌: بهره‌وري يعني همه جا فضاي رشد است و محدوديتي وجود ندارد. آيا واقعا اين‌طور است؟ بايد قبول كنيد واقعيت ‌همين است. با توجه به شرايط موجود هميشه محدوديت وجود دارد. اما در عالم اين قابليت وجود دارد كه اگر ‌بخواهيم رشد كنيم محدوديتي براي ما نباشد تا جلوي رشدمان را بگيرد. بهره‌وري افراد تابع آگاهي است. پس ‌بياييد سقف‌هايي را كه ايجاد شده بشكنيد، از آنها فراتر برويد و به طور صحيح اقدام كنيد تا بتوانيد وضعيت ‌مطلوبي به‌وجود آوريد. ‌وقتي آگاهي لازم را در مورد مديريت زمان به‌دست آورديد مي‌توانيد از زمان ديگران نيز براي پيشبرد اهداف ‌خودتان استفاده كنيد.‌

شخصيت زماني شما كدام است؟ ‌ هر يك از ما يك شخصيت زماني خاص داريم كه در ابتدا بايد شخصيت زماني خود را بشناسيم. بعضي‌ها دقيقه نودي هستند يعني زندگي در بحران، بعضي‌ها بسيار صبورند و گذر زمان را اصلا شناسايي نمي‌كنند. بعضي‌ها ‌برعكس عجول هستند و عده‌اي دوست دارند عميق شده و در موقعيت‌هاي مختلف تجربه كسب كنند و... عده‌اي ‌بيشتر در زمان گذشته زندگي مي‌كنند و عده‌اي درست برعكس در آينده زندگي مي‌كنند. عده‌اي نيز بيشتر در زمان ‌حال هستند پس ابتدا خود را بشناسيد و بدانيد كه چه شخصيت زماني داريد، چرا كه برنامه‌ريزي براي هر يك ‌از آنها متفاوت است.‌

زمان پديده‌اي سه بعدي است: اكثر ما زمان را يك بعدي مي‌دانيم. اما زمان سه بعدي است؛ بعد اول حركت است. زمان به طرف جلو است و ‌اصلا در اختيار ما نيست و نمي‌توانيم جلويش را بگيريم. بعدي از زمان كه در اختيار ما نيست طول زمان ناميده ‌مي‌شود اما ما عرض زمان را هم داريم، عرض زمان يعني اينكه من مي‌توانم كاري نيز انجام دهم مثلا از نقطه ‌‌A به نقطه ‌B‌ بروم و با خود يك كتاب مي‌برم، بعضي‌ها 10 كتاب مي‌برند، بعضي‌ها به همراه كتاب يك محصول ‌هم مي‌برند. پس افراد مي‌توانند عرض زمان خود را گسترش دهند، بعد سوم اين است كه ما به دنبال چه نتيجه‌اي ‌هستيم كه به نقطه وحدت برسيم. پس يك محصول تابع طول زمان، ‌عرض زمان و عمق زمان در راستاي يك هدف است و اينجاست كه عرض زمان و عمق زمان ارزش پيدا ‌مي‌كنند چون در اختيار ماست. اين عرض زمان است كه ارزش مي‌آفريند. بياييم از اين پس روي عرض زمان ‌كار كنيم ولي هدفمند و دائم.عرض زمان تابع آگاهي و توانمندي افراد است و همه ما كه اين را مي‌دانيم مي‌توانيم به عمق زمان‌مان تسلط داشته ‌باشيم.‌

آيا زمان به طور يكسان در اختيار همه است؟ ‌پاسخ اين است اگر تك بعدي ببينيم بله، ولي اگر زمان را سه بعدي ببينيم خير. مهم‌ترين تفاوت آدم‌ها كه عرض و ‌عمق زمان‌شان تغيير مي‌كند در آگاهي آنهاست. ميزان، آگاهي افراد است كه باعث مي‌شود پكيج‌هاي زماني ‌يكساني نداشته باشند.‌

‌ مـوفقيت با حادثه فرق دارد: اگر من سعي كنم خودم ماهيگيري را ياد بگيرم آن وقت هر وقت كه بخواهم و تلاش كنم مي‌توانم موفق شوم. طبق ‌آمار ميداني، مي‌گويند بزرگ‌ترين سرمايه‌داران حداقل 5 بار به شكل مطلق شكست خورده‌اند و توانسته‌اند دوباره ‌از نقطه صفر شروع كنند. پس ياد گرفته‌اند و نترسيده‌اند. ولي بسياري از افراد به محض اينكه مي‌خواهند براي ‌خود يك هدف مشخص كنند دچار استرس شده و به زندگي گذشته خود برمي‌گردند.‌

از پايان شروع كن: از ابزار تخيل استفاده كنيد. ببينيد دنيا براي شما چه وضعيتي را بايد ايجاد كند تا احساس رضايت كنيد و بتوانيد ‌طور ديگري زندگي نماييد. اول وضعيت مطلوب را شناسايي كنيد و بعد موقعيت موجود را. وقتي شما وضعيت ‌مطلوب را شناسايي مي‌كنيد فقط خود شما نيستيد بلكه رقبا هم ديده مي‌شوند و بسياري از چيزهايي كه وجود دارند فقط به شما مربوط نمي‌شود. پس در وضعيت مطلوب خيلي چيزها را مي‌بينيم.‌‌ امام سجاد (ع) در اين باره مي‌فرمايند: زمان خود را به سه بخش تقسيم كنيد اول عبادت، دوم فعاليت و اشتغال و ‌سوم تفريح و استراحت و مي‌فرمايند كه انجام بخش سوم تفريح و استراحت باعث مي‌شود كه انسان بتواند به دو ‌بخش ديگر هم بپردازد.‌

عملگرا باشيد و اقدام كنيد: آخرين كلام اينكه اقدام كنيد و تا آخرين لحظه بايستيد و ايمان خود را از دست ندهيد. بسياري از موقعيت‌هاي شما ‌در آينده از چگونگي برنامه‌ريزي اكنون‌تان رقم مي‌خورد. الان بايد براي آينده سرمايه‌گذاري كنيد. در واقع شما هم ‌اينك بذر موفقيت را مي‌كاريد و در آينده درو مي‌كنيد. خيلي از مواقع موفقيت از آن كساني است كه انتظار كسب ‌نتيجه سريع را ندارند. يكي از عوامل اصلي از دست دادن وقت در مديران، نداشتن هدف و دومين عامل، اتلاف ‌وقت است.‌